Rozwój dziecka obejmuje sporo procesów, które zachodzą równocześnie i wpływają na codzienne zachowanie, naukę oraz sposób reagowania na otoczenie. Jednym z wycinków, na który zwraca się uwagę w trakcie obserwacji rozwoju, jest sposób odbierania i porządkowania informacji docierających z różnorakich zmysłów. Tyczy się to w głównej mierze dotyku, ruchu, równowagi, wzroku a także słuchu.
Terapia integracji sensorycznej odnosi się właśnie do pracy nad organizowaniem takich bodźców i jest prowadzona w formie stosownie dobranych aktywności. W praktyce istotne jest wcześniejsze poznanie indywidualnych trudności dziecka, ponieważ podobne zachowanie może posiadać różne przyczyny. Niechęć do określonych faktur, nadmierna potrzeba ruchu czy trudność z utrzymaniem sugestie nie zawsze oznaczają ten sam rodzaj kłopotu.
Podczas zajęć wykorzystywane są różne zadania ruchowe i czynności angażujące zmysły. Mogą pojawiać się elementy wymagające utrzymywania równowagi, zmiany pozycji ciała, planowania ruchu albo reagowania na bodźce o różnym natężeniu. Ważne jest dostosowanie poziomu trudności do aktualnych sposobów dziecka. Zbyt łatwe zadanie może nie dostarczać informacji potrzebnych do obserwacji określonej reakcji, jednakże zbyt wymagające może powodować zniechęcenie albo trudności z wykonaniem polecenia. W praktyce zwraca się zatem uwagę nie tylko i wyłącznie na to, czy dziecko wykonało dane ćwiczenie, ale również w jaki sposób do niego podeszło. Znaczenie może posiadać tempo działania, sposób planowania kolejnych ruchów, reakcja na przekształcenie zadania oraz to, czy dziecko potrzebuje dodatkowych wskazówek.
Ważną częścią pracy jest również obserwacja reakcji na bodźce, które w codziennym środowisku mogą być skomplikowane do uniknięcia. Dziecko może zupełnie inaczej reagować na hałas, dotyk ubrania, ruch, określone zapachy lub bliskość innych osób. Niektóre dzieci poszukują intensywnych doznań ruchowych, w trakcie gdy inne unikają aktywności wymagających szybkiej zmiany pozycji. Takie zachowania mogą wpływać na rozrywkę, wykonywanie czynności samoobsługowych czy funkcjonowanie w kategorii. Właśnie dlatego w trakcie oceny nie bierze się pod uwagę jedynie pojedynczej reakcji, lecz jej powtarzalność i występowanie w różnorakich sytuacjach. Informacje od rodziców i opiekunów mogą posiadać tutaj znaczenie, ponieważ zachowanie obserwowane w trakcie zajęć nie zawsze wygląda podobnie jak w domu, przedszkolu czy szkole.
Efekty poszczególnych aktywności nie powinny być oceniane jedynie na podstawie tego, jak dziecko radzi sobie z konkretnym ćwiczeniem. Ważniejsze może być to, czy zmienia się sposób wykonywania codziennych czynności, reagowania na określone sytuacje albo organizowania własnego działania. Powinno się też pamiętać, że rozwój nie przebiega w jednakowym tempie, a zachowanie dziecka może przerabiać się zależnie od zmęczenia, stresu, otoczenia czy aktualnego samopoczucia. Terapia integracji sensorycznej jest zatem obszarem, w którym obserwacja powinna obejmować zarówno reakcje na poszczególne bodźce, jak i szersze funkcjonowanie dziecka. Samo zastosowanie określonego ćwiczenia nie przesądza o przyczynie trudności ani o jej charakterze, dlatego interpretowanie zachowania wymaga uwzględnienia całego obrazu rozwoju.
Warto sprawdzić informacje: neurologopeda łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]
